लोडशेडिङ्ग…..

साँझैपिच्छे लोडशेडिङ्गले

छोपेका अंध्यारा दिमागहरूमा

के पलाउन् र अरू

निराशाहरू नपलाए

एउटा अंध्यारोबाट उम्केर

बिलाउनु पर्ने अर्को अंध्यारोमा

नियति के हाम्रो यति नै

उदाउन नपाउँदै एउटा प्रश्न

फेरि विलीन हुन पुग्छ

लोडशेडिङ्गकै कालोमा

 

उज्यालो त चेतना हुन्छ

सेतो त ज्ञानको रंग रे

तर हाम्रो उज्यालोको भोक

कसले कहिले मेटाउने हो

हाम्रो निष्पट कालो संसारमा

घाम कहिले उदाउने हो

हरेक मान्छे बाँचिरहेको छ

भाग्यको बोकेर रित्तोरित्तो

एकएक वटा कुलेखानी

छोड्न पाइएला कुनै दिन भन्दै

अंध्यारोमा रूमल्लिने बानी

 

निभ्नै नपर्ने बेला पनि अचेल
तर झ्याप्पै निभ्ने गरेको छ बत्ती

 

मंसीर १, २०६५ नेपाल पत्रिकामा प्रकाशित